"Mistrzowska lekcja”, "wizualnie wyrafinowane, minimalistyczne arcydzieło”, "cicha, druzgocąca siła”. Po premierze nowego filmu Pawła Pawlikowskiego w Cannes krytycy prześcigali się w zachwytach, a jurorzy przyznali Pawlikowskiemu nagrodę za najlepszą reżyserię. 

Dziś "Ojczyzna” wchodzi na ekrany kin w ojczyźnie Pawlikowskiego – z którą relacja reżysera jest niemal tak skomplikowana, jak ta między bohaterami jego “Zimnej wojny”. Oscarową “Idę” prawicowe media i politycy okrzyknęli filmem "antypolskim". - Dla mnie był to raczej list miłosny do Polski - mówił wówczas reżyser. 

Pawlikowski to twórca osobny, konsekwentny. “Wyjechał z rodzinnego miasta w latach 70. Mieszkał w wielu krajach, wszędzie czuł się outsiderem. W końcu postanowił wrócić do – jak mówi – "krajobrazu, na którym naprawdę mu zależało” - pisze Dawid Dróżdż.

Warto przeczytać portret reżysera jeszcze przed seansem – w końcu “Ojczyzna” to również historia wybitnego twórcy powracającego do rodzinnego, choć innego krajobrazu. "To też opowieść o starszym człowieku, niewiele starszym ode mnie, który próbuje zrozumieć świat (...). Różne tropy, które pojawiają się w tej opowieści, są mi dobrze znane - mówił Pawlikowski Annie Tatarskiej.

Jego powojenną trylogię łączy nie tylko zdyscyplinowana, oszczędna forma, ale też głęboki humanizm. Pawlikowski sięga po poetyckie środki, osadza swoje filmy w burzliwej historii, ale w ich centrum pozostaje człowiek: jego pragnienia, wybory, błędy, ale i momenty wielkości. To spojrzenie, którego potrzebujemy dziś nie mniej, niż w połowie XX w.

Ale na "Ojczyznę” cieszę się też z innego powodu: Sandry Hüller, którą uwielbiam od czasu “Toni Erdmann” - i nie jestem w tym odosobniona. Niemiecka aktorka jest równie magnetyczna w roli intelektualistki oskarżonej o zamordowanie męża, mieszczanskiej żony Rudolfa Hoessa, robiącej korporacyjną karierę menadżerki na krawędzi załamania. Nie mogę się doczekać, by zobaczyć ją jako Erikę Mann.