Nie da się zakwestionować dominacji Stanów Zjednoczonych w kulturze popularnej. Naszą wyobraźnię karmią amerykańskie filmy i seriale, czytamy amerykańskich pisarzy, słuchamy amerykańskiej muzyki. Wielbimy i naśladujemy pop i rock zza oceanu, jazz przeszczepiliśmy, bluesa udomowiliśmy, nawet rap udało się nam obłaskawić i naturalizować – tylko na country jesteśmy jakoś dziwnie impregnowani.

Oczywiście, mamy w Polsce niestrudzonego propagatora country w osobie Korneliusza Pacudy, jest Piknik Country w Mrągowie, są i artyści, którzy regularnie tam występują, jednak trudno się oprzeć wrażeniu, że to obieg zamknięty. Robią swoje dla siebie i do szerokiej publiczności niewiele z tego dociera. Może właśnie rodzinna, radosna, piknikowa formuła mazurskiej imprezy – dobrze znanej nie tylko jej bywalcom, bo długo transmitowanej przez telewizję – sprawiła, że ci, którzy mogliby szukać w country innych wrażeń, podchodzą do gatunku jak pies do jeża?

A przecież country niejedno ma imię – i pod względem estetycznym, i emocjonalnym, i nawet ideowym. Kiedyś było głosem białej, konserwatywnej, prowincjonalnej Ameryki, ale sporo granic dawno już przekroczono, wiele gatunkowych i środowiskowych tabu naruszono i dziś country jest wielobarwną mozaiką brzmień i postaw.

Być może dlatego i w Polsce coś się zmienia. Pojawili się artyści, którzy country znają nie z występów Gangu Marcela nad jeziorem Czos, lecz z późnych płyt Johnny'ego Casha. Uczyli się – specyficznej wizji – tej estetyki od Slim Cessna's Auto Club (niestety, właśnie się rozpadli), 16 Horsepower (na szczęście właśnie się reaktywowali) czy Kinga Dude'a. Najbardziej znany jest oczywiście gwiazdorski skład Me And That Man, z Nergalem i Johnem Porterem w składzie, ale zjawisko jest znacznie szersze i przynosi coraz smakowitsze owoce.